Maandag 9 september Geilo

Wat een s…weer. Vanmorgen bij het aankoppelen van de Kip is het gelukkig droog en vanmiddag, op een paar niet noemenswaardige spatjes na, bij het loskoppelen ook. Op onze nieuwe camping in Geilo staan grote plassen, het was hier ook pokkenweer. Het hele drooghok hangt vol met natte kleren. Zo’n ruimte hadden we gisteren moeten hebben. En we staan weer boven een snelstromende rivier met dikke witte schuimkoppen. De camping is niet bijzonder en we staan noodgedwongen pal naast een Nederlandse camper van de lelijke soort: de rest van de plekken is gewoon te nat.

Ondanks het feit dat het de hele dag flink regent en dat we tot drie keer toe door dikke mist moeten rijden, is het wel een hele mooie route.

We beginnen in Dovrefjell. Daarna rijden we door Jotunheimen, onder andere over de Valdresflye scenic route. Als laatste rijden we een klein stukje door Hardangervidda en zien daar morgen mogelijk meer van. Veel watervallen donderen onderweg de bulten af, helaas kunnen we die niet vastleggen omdat we niet kunnen stoppen. We spotten koeien midden op de weg en schapen langs de kant van de weg en in de wei. Maar nog steeds geen rendieren of elanden… Wel nemen we een korte Abstecker voor de stavkyrkje van Torpo, vlakbij Lien. 😊 Helaas kunnen we er niet in: het bezoekseizoen is voorbij. Maar het sleutelgat is groot genoeg om nog een fractie van het interieur te kunnen zien… Ook staan er dranghekken omheen omdat de leien van het dak vallen.

Weetjes:

Het kerkje is gebouwd rond 1192 en is het oudste gebouw in de vallei van Hallingdal. De gemeente is sinds 1875 eigenaar van de kerk en wil dan flink moderniseren en uitbreiden. Maar protesten van de Noorse Monumentenzorg zorgen ervoor dat de kerk in haar oude staat behouden blijft en er een nieuwe kerk naast wordt gebouwd. Gelukkig!

Speciaal voor Harry: runenschrift in de kerk geeft aan dat Thorolf de bouwer van de kerk is. §A þorolfr : gærþi : kirku þesa ÷: askrimr ÷ hakon ÷ ælikr ÷ pal ¶ æinriþi ÷ siønti ÷ þorolfr §B þorer ÷ ræist §C olafr

Wat ons opvalt, is het verschil in landschap met twee jaar geleden. Toen waren we hier drie weken eerder en was alles groen. Nu kleuren de bomen al flink (we blijven het noemen) en zien we mooi felgeel en rood tussen het groen. In Dovrefjell kun je kilometers ver kijken en valt het contrast op tussen vijftig tinten geel tegen een leigrijze lucht. Ook opvallend zijn de overwegend zwarte boerderijen en huizen met grasdaken in Jotunheimen. Zo rijd je door een donkergroen sparrenbos en dan is er ineens weer een hoogvlakte waar grijze rivieren meanderen door een geel/roestbruin/grijs kleurenpalet. De boeren hebben zich de afgelopen dagen te pletter gewerkt om alle gras in te pakken en binnen te halen. Dat resulteert in een landschap met groene weiden die vol liggen met van die dikke witte ‘stippen’. Althans, zo ziet het er in de verte uit.

Vanavond doen we het lekker rustig aan. Slecht weer betekent weinig foto’s en dat houdt in dat we niet veel uitzoekwerk hebben voor het blog. 😉