Dinsdag 10 september Hivjufossen

Niet uitslapen vandaag. En daarom rijden we met stralend (!) weer redelijk op tijd naar de Hivjufossen. Om de regen voor te blijven. Regenplanning is rond 16.00 uur. Op de heenweg stoppen we ff bij de gamle kyrkje in Hol. Het is nu mooi licht, en daar moet je gebruik van maken. De kerk is gebouwd als stavkyrkje, maar door de vele verbouwingen en uitbreidingen sinds 1200 is het al lang geen staafkerk meer. Volgens de annalen is alleen de sacristie nog origineel.

Dan rijden we door tot net voorbij Hovet waar onze wandeling begint. Twee kilometer klimmen en klauteren om 325 meter boven de auto te komen. Het grootste stijgingspercentage is 87% (!), en dat is voor ons wel ff hangen tegen de rotsen. Maar niet voor klimgeit Noor. Rotsblokken, rotsplaten die zo nu en dan spekglad zijn van de afgevallen bladeren, en kleine oversteken van aardige bergbeken komen we vandaag tegen. Ook trotseren we de brede en onstuimige Andresstølgrovi. Niet alleen spannend voor ons, maar ook voor Noor 😊. Maar dan heb je uiteindelijk ook wat: een schitterend uitzicht op de Hivjufossen. Inclusief lunch aan een heuse picknicktafel (die moet als bouwpakket naar boven gesjouwd zijn…) doen we er twee uur over om boven te komen. We staan ruim boven de onderste van de twee fossen. De bovenste is een en al stuifwater (tegenwind), daar wordt je z…nat en zie je niets. Dus wij draaien om. In een uur zijn we weer beneden. Ben trots op mijn lief. 😉

Noor luistert supergoed en gedraagt zich de hele wandeling als voorbeeldige en volwaardige berg-Beardie. Trots op onze doedel.

Op de terugweg rijden we over een steil gravelpad naar de Nord-Hovet gamle skole. Een mooi, eenvoudig houten gebouwtje dat van 1882 tot 1948 dienst doet als school. De bankjes staan er nog in. Even verderop stoppen we ook bij de kerk in Hovet, een keurig wit geschilderd gebouw uit 1910. We zitten op kerken vandaag want we klikken ook nog de rode kerk van Hagafoss die ook Hol kyrkje heet. Helaas kunnen we nergens naar binnen. En voor we naar de camping terugrijden, kachelen we ook nog even door hip Geilo. Wat een hoop sportwinkels hebben ze daar…

Inmiddels is het na zessen en is er geen enkel stukje blauwe lucht meer over. Geen nood, de Kip heet niet voor niets ‘Shelter’… En weer een uurtje later begint de camping langzaamaan weer grote plassen te kweken.